 چهارشنبه 24 اسفند1390
گاهان بار همس پت میدیم گاه
روز اهنود تا وهشتواش (پنج روز آخر سال) / ۲۵ تا ۲۹ اسفندماه خورشیدی
از پنجمین گاهان بار تا به این جشن هفتاد و پنج روز است. این گاهان بار به فروهرها اختصاص دارد و هنگامی است که فروهر درگذشتگان برای سرکشی بازماندگان خود فرود میآیند. واژه "همس پت میدیم" برابر شدن روز و شب را معنی میدهد و در باور زرتشتیان هنگام آفریده شدن انسان است. ۵ روز مانده به این گاهان بار یعنی از روز اشتاد تا اهنود را پنجه کوچک مینامند و خانه و کاشانه برای برگزاری باشکوهتر جشن نوروز آماده و مرتب میشود و ۵ روز آخر سال پنجه بزرگ نامیده میشود.
آنچه ویژه این گاهانبار میباشد آن است که در چند روز مانده به پنجه کوچک خانه را از درون به برون پاکیزه مینمایند. ششه (سبزه)میکارند. در روز اول گاهنبار (اهنود) ششه را در جلو پسک (صفه) بزرگ که جای برگزاری گاهانبار است میگذارند.
در شب آخر سال چراغی به لبه بام خود میگذارند. سحرگاه بر روی بام میروند و آتشافروزی با نوای اوستا در هم میآمیزد. هنگام سرودن اوستا و آتشافروزی بر روی بام مقداری لرک و میوه تازه و عود و سندل و مورت و مقداری برگ آویشن در ظرف آبی ریخته شده است. چند عدد ششه هم فراهم است. پس از پایان مراسم آتشافروزی و اوستا میوههایی که هنگام خواندن اوستا پاره شده است و لرک بین افراد خانواده تقسیم میگردد و عود و سندل بر روی خاکستر آتش میریزد و آب و آویشن را بر روی سردر خانه میریزند و مورت را در بالای سردر خانه میگذارند که باعث تداوم و سرسبزی در آن خانه باشد و سپس از پشتبام پایین آمده مراسم سال نو آغاز میشود.
چنین به نظر میرسد که رسم آتشافروزی ایرانیان در شب چهارشنبهسوری اقتباسی از آتشافروزی زرتشتیان (ایرانیان باستان) در شب آخر سال است.
منبع: سالنمای راستی
 | شماره: 139 | بابی گورو | 
|
