پنجشنبه 7 شهریور1387

یادداشت

هزاران سال قبل، بشر اولیه از وجود موجودات برتری آگاه بود که به او شیوه های بقا روی این کره ی خاکی را یاد داده بودند و در مواقع خاصی به یاری او می آمده اند.  انسان های اولیه این موجودات را به عنوان خدایان خود پذیرفتند و برای جلب حمایت بیشتر آنها در قبیله های خود مراسم خاصی را برگزار می کردند. این مراسم بارها و بارها تکرار شدند تا اولین آئین های بشری شکل بگیرند. این آئین ها به شکلی کاملاً نمایشی برگزار می شدند.

بشر بعد از شهرنشینی اعتقاد خود به خدایان را از دست نداد و برای آنها معبد متعددی برپا کرد. سروده ها و آئین ها به شکل مکتوب درآمدند و طبق برخی نظریه ها، درام از دل آنها پدید آمد. بدین ترتیب، درام موهبتی بود که خدایان به بشر ارزانی داشتند. 

با ترویج برخی ادیان یکتاپرستی، درام رفته رفته رنگ باخت. این ادیان که ظاهراً برای مبارزه با شرک و بت پرستی آمده بودند، در اولین گام کوشیدند تا درام را از میان ببرند چرا که آن را از مظاهر شرک می دانستند. ولی جالب اینجاست که همین ادیان به جای خدایان و بت ها، انسان های مرده یا به آسمان برده شده توسط موجودات فضایی را شریک خدا قرار دادند و پیرامون خود جهل و خرافه ای را پدید آوردند که صدها سال جز عقب ماندگی و فلاکت برای نوع بشر چیزی به همراه نداشت.

با طلیعه ی رنسانس و کاسته شدن اقتدار شرک نوین، درام از زیر خرابه ها برخاست، جلال و شکوه سابق خود را بازیافت. با اینکه دیگر پرستش خدایان از میان رفته بود، ولی آنها در دل نمایشنامه ها و اساطیر به جای مانده از دوران باستان همچنان میان انسان ها باقی ماندند.

تارنمای "THE INNOVATIVE MUSE" معبدی است برای پاس داشتن این هدیه ی آسمانی تا روزی که ...